Πριν από κάποια χρόνια στο Διεθνές Θερινό Σχολείο  «Ανθρωπολογία, Εθνογραφία και Συγκριτική Λαογραφία των Βαλκανίων», που για 14 χρόνια λειτουργούσε το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, ο Δήμος Κόνιτσας και το Διεθνές Ακαδημαϊκό Δίκτυο » Border Crossings», οργανώσαμε μια βραδιά Βαλκανικού τραγουδιού στην πλατεία της Κόνιτσας, όπου ομάδες φοιτητών ή μεμονωμένα άτομα τραγούδησαν τραγούδια του τόπου τους.

 

Ανάμεσα σε αυτούς παρουσιάστηκε μια ομάδα που τραγούδησε «ντόπικα» τραγούδια φωνητικά. Ήταν βασικά άτομα από την ελληνική Μακεδονία και, αν θυμάμαι καλά, ένα ή δύο παιδιά από τη χώρα που τώρα ονομάζεται Βόρεια Μακεδονία ( τότε ήταν ακόμα FYROM). Ενώ η ομάδα τραγουδούσε ένα τραγούδι της αγάπης, που υμνεί την ομορφιά μιας κόρης από τη Μακεδονία και τραγουδιέται στη δική μας Δυτική Μακεδονία ( η συγκεκριμένη εκτέλεση αφορούσε τα ντόπια χωριά της Πτολεμαΐδας), με πλησιάζει ως υπεύθυνο ο αρμόδιος επί των πολιτιστικών αντιδήμαρχος και σχεδόν έντρομος και θυμωμένος μου λέει: «Μου είπε κάποιος ότι αυτό το τραγούδι είναι σκοπιανό, στη σκοπιανή γλώσσα. Αυτή η γλώσσα δεν πρέπει να ακούγεται εδώ στην Κόνιτσα…»Τον ρωτώ ποιος το είπε και μου λέει κάποιος που σπούδασε στη Γιουγκοσλαβία. Προσπάθησα ευγενικά να εξηγήσω περί τίνος επρόκειτο και ότι ο βασικός τραγουδιστής είναι από ένα χωριό της Πτολεμαΐδας, που σημαίνει ότι είναι δική μας παράδοση, της Ελλάδας, και ότι δεν πρέπει να τη βαφτίζουν «σκοπιανή» κι έτσι ουσιαστικά να τη «χαρίζουμε» σε μια άλλη χώρα. Πάντως, του είπα εμφατικά ότι πρόκειται για τραγούδι αγάπης και δεν έχει καμιά σχέση με προπαγάνδες και τέτοια. Δεν ξέρω αν τον έπεισα, ελπίζω ναι, αλλά απέτρεψα μια πιθανή διάλυση της εκδήλωσης… 

 

Τι είναι, λοιπόν,  αυτοί οι άνθρωποι, οι «Ντόπιοι Μακεδόνες» κατά τους ίδιους, «σλαβόφωνοι» κατά την κυρίαρχη αντίληψη και συχνά «Βούλγαροι» από γειτονικές και όχι μόνο εθνοτικές ομάδες; Είναι Μακεδόνες και με ποια έννοια;  Το » Ντόπιοι» γιατί χρειάζεται; Είναι «σλαβόφωνοι Έλληνες», που ανάλογα με το πλαίσιο το «Έλληνες» φεύγει και το επίθετο γίνεται ουσιαστικό; Και το «σλαβόφωνοι» τι ακριβώς σημαίνει; Υπάρχει μια γενικά και αόριστα σλαβική γλώσσα; Είναι αυτή η γλώσσα διάλεκτός της, ιδίωμά της, τι τέλος πάντων είναι; Για πολλούς βέβαια δεν είναι γλώσσα, είναι «τεχνητό κατασκεύασμα», όπως και ο «λαός» που τη μιλάει…

Αυτά τα παιδιά, λοιπόν,  από το Εμπόριο και το Φούφα Εορδαίας, όπως και άλλα από το Ξινό Νερό και τη Βεύη Φλώρινας ή από το Πόζαρ και την Αριδαία  τι είναι; Και ποια είναι η μητρική τους γλώσσα, που για πολλούς δεν είναι γλώσσα; Αυτά τα παιδιά γιατί δυσκολεύονται όχι απλά να μιλήσουν τη γλώσσα της μάνας τους αλλά και να δηλώσουν σε τρίτους την εθνοτοπική τους ταυτότητα; Μάρτυρας ο γράφων σε ό,τι αφορά πολλές περιπτώσεις φοιτητών μας…

Αυτά τα παιδιά δεν είναι Έλληνες; Είναι «Σκοπιανοί»; αν υπάρχει τέτοια εθνικότητα ( Σκοπιανός προφανώς είναι ο κάτοικος της πόλης των Σκοπίων). Πώς απαντάμε σε όσους αμφισβητούν την ελληνικότητά τους, όταν διεκδικούν το ανθρώπινο δικαίωμα να μιλούν και να τραγουδούν στη μητρική τους γλώσσα; Πώς απαντάμε  σε όσους ενδεχομένως καλοπροαίρετα «κρούουν κώδωνες κινδύνου» περί δημιουργίας μειονοτικού ζητήματος κ.τ.τ.;

Το ζήτημα είναι προφανώς πολιτικό, αλλά είναι πάνω από όλα βαθιά πολιτισμικό και ανθρωπιστικό. Το να κρούουμε κώδωνες κινδύνου δεν είναι απλά ένα εθνικό μας χόμπι, αλλά είναι και μια στάση προσβλητική γι’ αυτούς τους συμπολίτες μας, αφού πρόκειται για μια άμεση και σαφή αμφισβήτηση όχι μόνο της ελληνικότητάς τους ως ισότιμων πολιτών αυτής της χώρας, αλλά και του ίδιου του πατριωτισμού τους και της αφοσίωσής τους στην πατρίδα τους, την Ελλάδα. Το γεγονός της διγλωσσίας και των όποιων πολιτισμικών ιδιαιτεροτήτων δεν τους καθιστά λιγότερο Έλληνες από οποιαδήποτε άλλη ομάδα πληθυσμού. Επίσης, το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού τους είναι αναφαίρετο και ως εκ τούτου η ενοχοποίηση της όποιας ετερότητας προσκρούσει όχι μόνο στην πολιτική ορθότητα αλλά και στο διεθνές δίκαιο.

Στο τέλος τέλος, κάθισε κανείς αρμόδιος φορέας να εξετάσει σοβαρά και σε επιστημονική βάση το ζήτημα της ταυτότητας και της εθνικής συνείδησης αυτών των ανθρώπων;

Από πού τεκμαίρεται ότι η διεκδίκηση δικαιωμάτων που αφορούν στην πολιτισμική ιδιαιτερότητα μιας ομάδας συνιστά αντεθνική πράξη; Πώς ενοχοποιούμε άτομα και συλλογικότητες με ελληνική ταυτότητα και συνείδηση, επειδή αγωνίζονται για το αυτονόητο, δηλαδή για το σεβασμό της πολιτισμικής τους ιδιαιτερότητας; Ξεχνάμε ότι οι ετερότητες και οι ιδιαιτερότητες στους κόλπους ενός έθνους κράτους είναι πλούτος, είναι ευλογία; Γιατί συνεχίζουμε να την αντιμετωπίζουμε σαν κατάρα; 

 

Είναι πολύ σκληρό, θαρρώ, να ζητάμε αποδείξεις εθνικοφροσύνης και δηλώσεις νομιμοφροσύνης σαν να ζούμε στις αρχές του 20ού αιώνα ή σε αυταρχικά και ολοκληρωτικά καθεστώτα. Τα «ελληνόμετρα», οι φοβίες απέναντι σε ό,τι αποκλίνει από αυτό που θεωρούμε «γνήσια εθνικό», το «έθνος σκαντζόχοιρος» δεν ταιριάζει σε έναν λαό που σεμνύνεται ότι στον τόπο του γεννήθηκε η δημοκρατία. Σ’ αυτόν τον λαό δεν ταιριάζει η ξενοφοβία, ο φυλετικός εθνικισμός και η απέχθεια στο διαφορετικό.

Οι «Ντόπιοι» της Μακεδονίας χρησιμοποίησαν και χρησιμοποιούν αυτόν τον όρο, σαν άμυνα στην αμφισβήτηση της «αυτοχθονίας» τους, ένα επίσης προϊόν του φυλετικού εθνικισμού, που οδηγεί σε δρόμους λαθεμένους, συχνά σε αντίστροφο ρατσισμό. Όπως και να ‘ναι, η επικρατούσα κατάσταση δεν μπορεί παρά να οδηγεί σε προβληματικές αντιλήψεις και συμπεριφορές. Κατά κανόνα, αυτός του οποίου αμφισβητείται η ελληνικότητα γίνεται «βασιλικότερος του βασιλέως» ως προς την εθνικοφροσύνη, αλλά μπορεί να συμβεί και το αντίθετο,  δηλαδή η περιχαράκωση και η εχθρότητα προς το κράτος.

Καταλήγοντας, για ένα πράγμα πρέπει να είμαστε βέβαιοι. Κάτι πρέπει να αλλάξει, τόσο στην κρατική πολιτική, όσο κυρίως στον πολιτικό πολιτισμό στη δημόσια σφαίρα, τη στιγμή μάλιστα που η Συμφωνία των Πρεσπών περιλαμβάνει αποκήρυξη κάθε μορφής αλυτρωτισμό από την άλλη πλευρά.

 

 

 

Σ' αυτό το καφέ-μπαρ, σε μια στοά της Θεσσαλονίκης, παραγγέλνεις μόνο με τη νοηματική γλώσσα γιατί η σερβιτόρα που θα έρθει για να πάρει την παραγγελία είναι κωφή ή βαρήκοη. Θα δείξεις την παραγγελία σου στον κατάλογο και θα συνεννοηθείς με τα δάχτυλα για την ποσότητα της μπύρας, δείχνοντας μικρό ή μεγάλο ποτήρι. Αν θέλεις βαρελίσια μπύρα, η σερβιτόρα θα σε ρωτήσει με τη χαρακτηριστική κίνηση που γεμίζει με την κάνουλα τα ποτήρια και αν προτιμάς καφέ, θα δείξεις πάλι με τα δάχτυλα την ποσότητα της ζάχαρης.

 

Σε μια ξεχωριστή κίνηση συμπερίληψης ατόμων με αναπηρία, ξεκίνησε πριν από λίγες μέρες να λειτουργεί στη Νέα Αγορά, δίπλα στο Μοδιάνο, ένα μπαρ-καφέ που δημιούργησαν τα μέλη της ΚΟΙΝΣΕΠ «Επόμενη Στάση». Στο κατάστημα εργάζονται 8 άτομα, κωφά ή βαρήκοα, ηλικίας 25 έως 35 χρόνων, τα οποία κάνουν μάλιστα και την πρώτη τους εργασιακή απόπειρα. Αρωγός στην προσπάθειά τους και ο μόνος ακούων, είναι ο πρόεδρος της ΚΟΙΝΣΕΠ Δημήτρης Κουβρούκης, ο οποίος γνωρίζει τη νοηματική και ασχολείται εδώ και χρόνια με προγράμματα που αφορούν νέους ανθρώπους με λιγότερες ευκαιρίες σε επίπεδο επαγγελματικό και κοινωνικό ή που αντιμετωπίζουν εμπόδια στην επαγγελματική τους αποκατάσταση. Με δική του προσπάθεια, νοικιάστηκαν μέσα στη σκεπαστή αγορά που παρουσίαζε την τελευταία δεκαετία εικόνα εγκατάλειψης, 15 μαγαζιά και ξεκίνησε η μετατροπή της πλατείας, «σε ένα hub κοινωνικής οικονομίας και ίσων ευκαιριών».

 

«Πήραμε τα μαγαζιά με χαμηλό ενοίκιο και ξεκινήσαμε εδώ και έναν χρόνο τις εργασίες, προϋπολογισμού 60.000 ευρώ. Ενώσαμε 3 καταστήματα για να φτιάξουμε το μπαράκι, άλλα τρία για να δημιουργήσουμε ένα παντοπωλείο και ακόμη τρία για να φτιάξουμε ένα παλαιοπωλείο. Τα υπόλοιπα χρησιμεύουν προς στιγμή, ως βοηθητικοί χώροι», εξηγεί στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο κ. Κουβρούκης. Όπως διευκρινίζει, στο καφέ-μπαρ σερβίρονται και κάποια κρύα και χορτοφαγικά πιάτα, στο παντοπωλείο προωθούνται κυρίως τοπικά προϊόντα μικρών παραγωγών ενώ στο παλαιοπωλείο θα υπάρξει συνεργασία με ένα πρόγραμμα με πρώην χρήστες ναρκωτικών.

Μεγαλώνοντας σε εχθρικό και υπερπροστατευτικό περιβάλλον

 

Χωρίς εργασιακή εμπειρία είναι όλοι οι εργαζόμενοι με αναπηρία της ΚΟΙΝΣΕΠ καθώς, σύμφωνα με τον κ.Κουκουρούκη, «έχουν μεγαλώσει σε εχθρικό και μη προσβάσιμο για την κοινότητα των κωφών κοινωνικό περιβάλλον αλλά και σε ένα υπερπροστατευτικό οικογενειακό περίγυρο».

 

«Σκεφτείτε πως ήρθαν για δουλειά και δεν ήξεραν ούτε ένα κρεμμύδι να κόψουν, έναν καφέ να φτιάξουν. Έχουν μια επιφανειακή μόρφωση και καθόλου κοινωνική έτσι όπως ήταν κλεισμένοι στα σπίτια τους. Χρειάστηκε να τα μάθουν όλα από την αρχή για να αναλάβουν και την ευθύνη του εαυτού τους. Τώρα, έχουν φύγει από τα σπίτια τους και έχουν νοικιάσει δικά τους προσπαθώντας να σταθούν στα πόδια τους», αναφέρει ο κ. Κουβρούκης, προσθέτοντας χαρακτηριστικά ότι είναι σαν οι κωφοί και βαρήκοοι «να βρίσκονταν σε περιβάλλον covid από τότε που γεννήθηκαν»!

 

Πρώτη φορά άλλωστε δουλεύει ο 29χρονος Ραφαήλ, ο οποίος σερβίρει με χαμόγελο τους πελάτες ενώ χωρίς επαγγελματική εμπειρία είναι και ο 27χρονος Μπερκάν από τα Πομακοχώρια, ο οποίος έχει τελειώσει σχολή αρτοποιίας. Η 32χρονη Όλγα δείχνει να αγαπάει τη δουλειά και την επαφή της με τον κόσμο που γίνεται παραγγέλνοντας με τη νοηματική και η 28χρονη Χρυσάνθη που μετακόμισε από την Πάτρα για να δουλέψει στο καφέ, έβγαλε και την καλλιτεχνική της φύση ζωγραφίζοντας τα κεπέγκια των καταστημάτων και φτιάχνοντας ένα μοναδικό, πολύχρωμο σκηνικό στην σκεπαστή πλατεία.

 

Στόχος της «Επόμενης Στάσης», όπως ονομάζεται η ΚΟΙΝΣΕΠ, είναι να βρεθούν κοντά τους και να υποστηρίξουν την προσπάθειά τους, ακόμη περισσότεροι. Στην κατεύθυνση αυτή μάλιστα, φοιτητές από προγράμματα Erasmus πραγματοποιούν προγράμματα και επισκέπτονται τον χώρο τους που είναι προσβάσιμος είτε από την στοά στην Βασιλέως Ηρακλείου 35-37 είτε από την Ερμού 26.

 

kofoi_serbitoroi_4.jpg

«Θέλουμε την επόμενη τριετία να μπορούμε να απασχολούμε 30 εργαζόμενους με αναπηρία και να αναπτύξουμε δράσεις στην πλατεία με οικολογικό και κοινωνικό πρόσημο», καταλήγει δίνοντας το στίγμα της ... επόμενης στάσης της ΚΟΙΝΣΕΠ ο πρόεδρός της Δημήτρης Κουβρούκης.

Η επιχείρηση ενισχύθηκε για τον εκσυγχρονισμό της στο πλαίσιο του Επιχειρησιακού Προγράμματος “Ψηφιακή Σύγκλιση” και του ΠΕΠ Μακεδονίας Θράκης Με τη συγχρηματοδότηση της Ελλάδας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης

 

 

 

Οι χθεσινές εξαγγελίες Μητσοτάκη, για διαχωρισμό των πολιτών σε εμβολιασμένους και μη, ξεπερνούν ακόμα και τα όρια που είχε κρατήσει η χούντα. Ο κατήφορος που έχει πάρει δεν έχει πλέον όρια. Για το λόγο αυτό προτείνουμε στην κυβέρνηση να μην κάνει "μισές δουλειές", αλλά να εκδώσει ακόμα μια απ' τις αναρίθμητες "Αποφασίζομεν και Διατάσσομεν" ΚΥΑ, ώστε όλοι οι πολίτες να ράψουν στο στήθος μια κονκάρδα, ανάλογα με το αν έχουν εμβολιαστεί ή όχι. Πρόκειται για δοκιμασμένη στην περίοδο του Μεσοπολέμου τεχνολογία των Γερμανών, που τόσο φαίνεται να θαυμάζει ο Μητσοτάκης.

 Μόλις το Νοέμβριο 2020, πριν την κυκλοφορία οποιουδήποτε εμβολίου, η Κομισιόν είχε εκδώσει την πιο πάνω μπροσούρα, όπου ρητά αναφέρεται πως ο εμβολιασμός θα είναι εθελοντικός. Τη μπροσούρα μπορείτε να τη δείτε στον ΕΟΔΥ. Κι ο Μητσοτάκης ξεκίνησε, χθες με τη γνωστή μέθοδο της σαλαμοποίησης, να κάνει τον εμβολιασμό υποχρεωτικό: πρώτα για μικρές μεμονωμένες ομάδες, αυτές που απ' την αρχή είχαν χαρακτηριστεί ως "ομάδες προτεραιότητας", αλλά χωρίς υποχρεωτικότητα. Στη συνέχεια προφανώς θα το επιχειρήσει για μεγαλύτερες, ίσως τους εκπαιδευτικούς, τους μαθητές και τους φοιτητές και στο τέλος θα έχουν μείνει ελάχιστοι μη εμβολιασμένοι, που θα τους καταστήσει δακτυλοδεικτούμενους στην κοινωνία. Η πολιτική βρωμιά στο απόγειό της, με εφαρμογή μεθόδων των Ναζί στον 21ο αιώνα.

Οι αναρτήσεις μας δημοσιεύονται στο greeklignite.blogspot.gr και αναδημοσιεύονται στο MeWe. Από 1/7/2021 πλέον δεν ανεβαίνουν στο Facebook.

Τον Ιανουάριο 2021 το Συμβούλιο της Ευρώπης, οργάνωση 47 κρατών-μελών για τη δημοκρατία, τα ανθρώπινα δικαιώματα και τη δικαιοσύνη, εξέδωσε το Ψήφισμα 2361, όπου, στην παράγραφο 7, ρητά και όσο πιο ξεκάθαρα γίνεται, τονίζεται πως συστήνεται στα κράτη-μέλη να καταστήσουν απολύτως σαφές στους πολίτες ότι ο εμβολιασμός δεν είναι υποχρεωτικός, πως κανένας δεν θα υποστεί πολιτική, κοινωνική ή άλλης μορφής πίεση για να εμβολιαστεί αν δεν το επιθυμεί, πως κανένας δεν θα υποστεί διάκριση επειδή δεν είναι εμβολιασμένος επειδή δεν επιθυμεί να εμβολιαστεί. Όμως ο Μητσοτάκης έγραψε τη σύσταση του Συμβουλίου της Ευρώπης εκεί που δεν πιάνει μελάνι. Κι ας είχαν ψηφίσει τη σύσταση οι Έλληνες αντιπρόσωποι, με πρόεδρο τη Ντόρα. Προφανώς έχουμε "ΝΔ εξωτερικού" και "ΝΔ εσωτερικού". Ή, απλά, ΝΔ απατεώνων, τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό.

Λέει όμως και κάτι ακόμα ενδιαφέρον το ...

Ψήφισμα 2361, στην παράγραφο 7.3.5: να δημοσιοποιηθούν για λόγους διαφάνειας τα συμβόλαια προμήθειας εμβολίων, για κοινοβουλευτικό και δημόσιο έλεγχο. Μάθαμε μήπως κάτι για τα συμβόλαια, στη χώρα που για τη γρίπη της προηγούμενης δεκαετίας είχε αγοράσει εμβόλια για διπλάσιο απ' τον Ελληνικό πληθυσμό; Είδατε μήπως κάποιο κόμμα της αντιπολίτευσης να ζητήσει δημοσιοποίηση των συμβολαίων για τα εμβόλια; Ή τα συμβόλαια για τα διάφορα τεστ, που γίνονται κατά εκατομμύρια; Στη χώρα που χρεοκόπησε το 2010 λόγω της βρωμιάς των πολιτικών; Στη χώρα που ΝΔ και Πασοκ χρωστούν εκατοντάδες εκατομμύρια, χωρίς να δίνουν λόγο σε κανέναν; Στη χώρα που η αντιπολίτευση παριστάνει καθημερινά το δεκανίκι της κυβέρνησης; Στη χώρα που το σκάνδαλο Novartis ερευνάται με ρυθμούς χελώνας, μη τυχόν και δεν ξεπλυθούν οι επίορκοι με παραγραφή;

Ακόμα και πολύ πρόσφατα, τον Ιούνιο 2021, η νέα έκδοση της μπροσούρας της Κομισιόν αναφέρει ρητά πως ο εμβολιασμός είναι εθελοντικός. Και το αυτί του Μητσοτάκη ουδόλως ιδρώνει, η ελευθερία επιλογής του πολίτη είναι κάτι το άγνωστο, γι' αυτόν προέχει ο διχασμός της κοινωνίας, η προσπάθεια να στρέψει τους εμβολιασμένους ενάντια στους ανεμβολίαστους.

Ότι η διαχείριση της πανδημίας απ' την κυβέρνηση ήταν, είναι και θα συνεχίσει να είναι εγκληματική, το έχουν πια καταλάβει ακόμα και οι Γκρούεζες, ασχέτως αν δεν τολμούν να το ομολογήσουν δημόσια, (όποιος δεν θυμάται ή δεν ξέρει ποιος είναι ο Γκρούεζας, ας ψάξει την ταινία του 1965 "Υπάρχει και φιλότιμο", με τον Κωνσταντάρα ως αξέχαστο Μαυρογιαλούρο).

Καλοκαίρι έχουμε, Καλύτερα μπανάκι, παρά το Μητσοτάκη! Νύχτα θα φύγει ο Μητσοτάκης, έχοντας γκρεμίσει τη χώρα και γκρεμίζοντας για χρόνια τη ΝΔ, καθώς η νεολαία δεν θα θέλει πια ούτε να τους μυρίσει. Ακριβώς στο δρόμο που χάραξε ο πατέρας του, καθώς η έξη του Μητσοτακέικου για πολιτικές απάτες είναι βαθιά ριζωμένη στα γονίδιά τους ...

 

Ας τον χαίρονται στη ΝΔ. Λεπτομέρεια : τον πατέρα του τον είχαν ανατρέψει οι δικοί του. Θα επαναληφθεί η ιστορία;

 

 greeklignite.blogspot.gr".

 

 

 

 

 

Εντός των χρονοδιαγραμμάτων και σίγουρα πριν την αρχή του νέου σχολικού έτους, θα παραδοθεί η νέα σχολική μονάδα που κατασκευάστηκε στην περιοχή ΚΕΠΤΣΕ στην Πτολεμαΐδα. Πρόκειται για το σχολείο που θα στεγάσει το 10ο Δημοτικό Σχολείο της πόλης, το οποίο σήμερα συστεγάζεται με το 4ο.

Πρόκειται για μία σχολική μονάδα υψηλών προδιαγραφών, και μία ποιοτική κατασκευή η οποία έχει ήδη αναβαθμίσει το αστικό τοπίο της περιοχής. Το έργο που έγινε σε χρόνο ρεκόρ, είναι πρακτικά έτοιμο, και ελάχιστες είναι οι πινελιές που έχουν απομείνει για την παράδοση του. Ο Δήμος Εορδαίας προγραμματίζει λαμπρή τελετή εγκαινίων μετά την παραλαβή του. Πρόθεση μάλιστα του Δημάρχου Εορδαίας Παναγιώτη Πλακεντά, είναι να κληθεί η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας στην τελετή εγκαινίων, η οποία τοποθετείται στις αρχές Σεπτεμβρίου.

 

Το έργο αφορά στην ανέγερση 12θέσιου δημοτικού σχολείου σε οικόπεδο συνολικής έκτασης 3.368,20m2. Το διδακτήριο θα αποτελείται από ένα κτίριο που χωρίζεται σε τρία επιμέρους κτίρια, διαθέτει δύο ορόφους και υπόγειο. Ο α” όροφος περιλαμβάνει: τέσσερις αίθουσες διδασκαλίας, εργαστήριο, αίθουσα πολλαπλών χρήσεων, κυλικείο, χώρο εστίασης των μαθητών, γραφεία διοίκησης, τα απαραίτητα WC (μαθητών, Α.Μ.Ε.Α, διδασκάλων), αποθήκη, δύο κλιμακοστάσια, ασανσέρ, διάδρομο και ημιυπαίθριους χώρους. Ο β” όροφος περιλαμβάνει: οκτώ αίθουσες διδασκαλίας, αίθουσα Η/Υ, εργαστήριο εικαστικών – αισθητικής αγωγής μουσικής, βιβλιοθήκη, δυο κλιμακοστάσια, ασανσέρ και μηχανοστάσιο.

 

Με το έργο αυτό καλύπτονται πλήρως οι ανάγκες σε σχολική στέγη στην πόλη της Πτολεμαΐδας, έτσι όπως έχουν αποτυπωθεί στο περιφερειακό σχέδιο χαρτογράφησης των υποδομών πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης που έχει εκπονηθεί από την Περιφερειακή Διεύθυνση Εκπαίδευσης Δυτικής Μακεδονίας. Το έργο είναι προϋπολογισμού 3.997.517,65 ευρώ και συγχρηματοδοτείται από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Περιφερειακής Ανάπτυξης (ΕΤΠΑ).

 

Ύστερα από ενάμιση χρόνο σκληρής προσπάθειας και αυτοθυσίας των υγειονομικών η «επιβράβευση» του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη προς τον χώρο της υγείας έρχεται –χωρίς τα υποκριτικά χειροκροτήματα– με τη διαπίστωση ότι «έχουμε περιφερειακά νοσοκομεία μερικές φορές περισσότερα από όσα θα πρέπει να έχουμε», χρησιμοποιώντας πάλι το επιχείρημα ότι δεν γίνεται τα νοσοκομεία να απέχουν μεταξύ τους λιγότερο από 30-40 χλμ.

 

Προφανώς η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική και η ένταση της πανδημίας την ανέδειξε με τον χειρότερο τρόπο, ασχέτως αν η κυβέρνηση κάνει ότι δεν τη βλέπει.

 

«Αν δεν υπήρχαν τα περιφερειακά νοσοκομεία, ο αριθμός των νεκρών θα εκτινασσόταν στα ύψη» εξηγούν στο Documento γιατροί και νοσηλευτές περιφερειακών νοσοκομείων. Αυτοί είναι που στο δεύτερο κύμα της πανδημίας κλήθηκαν να διαχειριστούν εκατοντάδες περιστατικά Covid-19 με τρομερές ελλείψεις σε υλικά, υποδομές και προσωπικό και χωρίς καμία προετοιμασία. Στάθηκαν δίπλα στους ασθενείς τους και προσπάθησαν με νύχια και με δόντια να βρουν ένα κρεβάτι ΜΕΘ για να τους διακομίσουν και να παλέψουν για να μείνουν στη ζωή.

 

Αυτοί οι γιατροί πλέον περιμένουν τον νέο υγειονομικό χάρτη της κυβέρνησης Μητσοτάκη, ο οποίος θα κρίνει αν η δομή στην οποία πάλεψαν για να σώσουν κόσμο τελικά θα υποβαθμιστεί, με όποιο κόστος θα επιφέρει στην υγεία των ασθενών. «Ο υγειονομικός χάρτης δημιουργείται με βάση τις πληθυσμιακές ανάγκες, όχι με βάση πόσα κτίρια και πόσες δομές διαθέτει. Αυτό δεν είναι υγειονομικός χάρτης, αυτό είναι χαρτογράφηση μονάδων» εξηγεί η πρόεδρος των νοσοκομειακών γιατρών Θεσσαλονίκης Δάφνη Κατσίμπα, καταρρίπτοντας το αφήγημα της κυβέρνησης για πλεονάζουσες δομές υγείας σε ορισμένες περιφέρειες.

 

«Είδαμε τον άνθρωπό μας να μην μπορεί να πάρει ανάσα και δεν ξέραμε αν θα προλάβει να φτάσει σε νοσοκομείο. Και τώρα ακούμε την κυβέρνηση να λέει ότι δεν χρειαζόμαστε νοσοκομεία ανά 30 χιλιόμετρα» σημειώνει στο Documento η Παναγιώτα Παππά, συγγενής ασθενή, η οποία δικαιολογημένα απορεί και εξοργίζεται: «Είναι δυνατόν αυτά να λέγονται όταν ο ιός είναι ακόμη εδώ και έχουμε ξανά έξαρση κρουσμάτων; Αντί να κοιτάνε να φτιάξουν κι άλλα νοσοκομεία, να κλείσουμε αυτά που έχουμε; Στο δεύτερο κύμα οι γιατροί έκαναν διαλογή ασθενών με πόνο ψυχής και οι συγγενείς αγωνιούσαμε για το τηλεφώνημα από τη ΜΕΘ, για να ακούμε τώρα ότι μεγάλα νοσοκομεία θα έχουν μόνο τα αστικά κέντρα;».

 

«Οι υγειονομικές μονάδες καλύπτουν συγκεκριμένες υγειονομικές ανάγκες του πληθυσμού διαχρονικά. Αυτός που κάθεται σε ένα κεντρικό γραφείο και σχεδιάζει ανοίγοντας τον χάρτη της Ελλάδας, βλέποντας κουκίδες και μετρώντας αποστάσεις με το Google Maps είναι πολύ μακριά από τις πραγματικές ανάγκες των κατοίκων της περιοχής. Δεν λαμβάνει υπόψη τις γεωγραφικές ιδιαιτερότητες και θα αρκεστεί μόνο στο να προβάλει κάποιες συντεταγμένες για να δικαιολογήσει μια καθαρά γραφειοκρατική και αποστεωμένη αντιυγειονομική αντίληψη» μας λέει ο παθολόγος του Νοσοκομείου Γουμένισσας Δημήτρης Αγαπάκης εξηγώντας τα τρωτά σημεία του σχεδίου που ακροθιγώς ανακοινώθηκε. Εν ολίγοις, πρώτα και κύρια οι υγειονομικοί θέτουν επί τάπητος τα κριτήρια με τα οποία θα γίνει αυτή η «αναδιάρθρωση» του ΕΣΥ.

 

«Δεν ξέρω πώς οραματίζεται ότι θα λύσει τον γόρδιο δεσμό ο κ. Μητσοτάκης, άλλωστε κι ο Μέγας Αλέξανδρος τον έκοψε, δεν τον έλυσε» λέει στο Documento ο Στέφανος Κ., συγγενής ασθενή, αναφερόμενος στη δήλωση του Κυρ. Μητσοτάκη ότι «πρέπει να λύσουμε τον γόρδιο δεσμό της πρωτοβάθμιας περίθαλψης ώστε να μην πηγαίνει όλος ο κόσμος στα νοσοκομεία».

 

Ο ίδιος, καθώς έχει συγγενείς στη βόρεια Ελλάδα και γνωρίζει τις αγωνίες τους, συνεχίζει τον συλλογισμό του αναφέροντας ορισμένα στοιχεία που δεν λύνουν την εξίσωση, πόσο μάλλον τον υποτιθέμενο γόρδιο δεσμό: «Ποια πρωτοβάθμια περίθαλψη; Μπορούν τα κέντρα υγείας να σηκώσουν το βάρος του κορονοϊού; Ξέρει ο κ. Μητσοτάκης τι γινόταν πέρυσι στη βόρεια Ελλάδα; Όταν ο κόσμος έψαχνε κρεβάτι σε ΜΕΘ όχι στην πόλη του αλλά ούτε καν στον νομό του; Αλλά ο πρωθυπουργός άλλαζε νομό για να κάνει ποδηλατάδα…».

 

Σφοδρή επίθεση στην κυβέρνηση και στον Κυρ. Μητσοτάκη εξαπέλυσε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία Αλέξης Τσίπρας κατά τη συνάντηση που είχε με το προεδρείο της Ομοσπονδίας Ενώσεων Νοσοκομειακών Γιατρών Ελλάδος (ΟΕΝΓΕ). Ο Αλ. Τσίπρας χαρακτήρισε «εγκληματική εμμονή» την επιλογή για «συγχωνεύσεις περιφερειακών νοσοκομείων και κλείσιμο μεγάλων νοσηλευτικών μονάδων».

 

Πληρωμένη ήταν και η απάντηση του ΜέΡΑ25 στον λογαριασμό του στο Twitter: «“Αναδιαμόρφωση του υγειονομικού χάρτη της χώρας” εξήγγειλε ο @PrimeministerGR λέγοντας πως είναι περιττά τα νοσοκομεία που έχουν λίγες χιλιομετρικές αποστάσεις μεταξύ τους, λες και το πρόβλημα στη δημόσια υγεία της χώρας είναι η υπερπληθώρα των υποδομών και όχι η έλλειψή τους».

 

Μάλιστα, ενώ η κυβέρνηση συνεχίζει να επιμένει ότι το ΕΣΥ ενισχύθηκε, πριν από ακριβώς μία εβδομάδα το Documento παρουσίασε τις ερωτήσεις-αντιδράσεις 19 «γαλάζιων» βουλευτών προς τον υπουργό Υγείας Βασίλη Κικίλια για τις σοβαρές ελλείψεις είτε σε υγειονομικό προσωπικό είτε σε κρίσιμο εξοπλισμό κυρίως στην περιφέρεια.

 

Λίγες ημέρες αργότερα ο Ιατρικός Σύλλογος Αμαλιάδας προχώρησε σε σοβαρή καταγγελία για πραγματοποίηση χειρουργικών επεμβάσεων χωρίς παρουσία παθολόγου και καρδιολόγου σε εφημερία. Οι ελλείψεις σε προσωπικό είναι τραγικές και μάλιστα τη στιγμή που οι πολίτες περιμένουν ότι το ξέσπασμα της πανδημίας θα είχε χτυπήσει το καμπανάκι για επαρκή λειτουργία των υγειονομικών δομών και όχι για συγχώνευση ή κλείσιμό τους.

 

Ο λογαριασμός στους… ήρωες

«Με το που θα τελειώσει η πανδημία θα ζητήσω από μια ανεξάρτητη επιτροπή ειδικών να μας κάνει μια συνολική και ειλικρινή αποτίμηση τι πήγε καλά και τι δεν πήγε» είπε ο πρωθυπουργός σε συνέντευξή του στην «Καθημερινή», χωρίς βέβαια να αναφέρει πουθενά ποια είναι τα κριτήρια με τα οποία θα αξιολογηθούν τα περιφερειακά νοσοκομεία, τα οποία κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν

 

την πανδημία χωρίς κανένα «εργαλείο» και παρ’ όλα αυτά κατάφεραν σε πολλές περιπτώσεις το ακατόρθωτο. Χαρακτηριστικές είναι οι περιγραφές του προέδρου της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Εργαζομένων Δημόσιων Νοσοκομείων (ΠΟΕΔΗΝ) Μιχάλη Γιαννάκου σχετικά με τον περίφημο νέο υγειονομικό χάρτη και την αξιολόγηση

 

των δομών. «Στη δεύτερη φάση, χωρίς καμία προετοιμασία αν και υπήρχε χρόνος, κλήθηκαν όλα τα νοσοκομεία να νοσηλεύουν περιστατικά κορονοϊού, χωρίς εξοπλισμό, χωρίς επαρκή οξυγόνο, χωρίς προσωπικό ιατρικό και νοσηλευτικό, που σε πολλές περιπτώσεις μετακινήθηκε, χωρίς να διαθέτουν κλίνες ΜΕΘ» σημείωσε και συνέχισε: «Ετσι τα ποσοστά θνητότητας επί των εισαγωγών περιστατικών κορονοϊού πλησίασαν σε νοσοκομεία το 40%, εν αντιθέσει με άλλα νοσοκομεία όπου το ποσοστό θνητότητας επί των εισαγωγών ήταν κάτω του 20%. Αυτό συνέβη γιατί τα νοσοκομεία δεν στελεχώθηκαν ούτε εξοπλίστηκαν, αν και υπήρχε περιθώριο επτά μηνών».

 

«Είναι εξαιρετικά ανησυχητική η χρονική συγκυρία που επιλέγει ο πρωθυπουργός να προαναγγείλει κλείσιμο νοσοκομείων. Πήγε μια φορά έξω από ένα νοσοκομείο να δει την αγωνία των ανθρώπων; Πήγε σε ένα από τα δεκάδες νεκροταφεία όπου θάβεται ο κόσμος σε διπλές σακούλες; Ή τον καθησυχάζει ότι οι νεκροί δεν έχουν όνομα και συνήθισε τους αριθμούς; Οι 12.000 νεκροί μέχρι στιγμής δεν είναι ένα νούμερο και πάει. Κρύβουν οικογενειακές τραγωδίες. Αυτοί οι άνθρωποι παρακαλούσαν να τους σώσουν οι γιατροί, εμείς χειροκροτούμε τους γιατρούς και τώρα λέει η κυβέρνηση ότι είναι “ξεπερασμένο” το αίτημα για προσλήψεις στα νοσοκομεία. Ντροπή μόνο» τονίζει στο Documento η Αναστασία Σπανού, συγγενής ασθενή.

 

Από την απαξίωση στην υποβάθμιση

Η τράπουλα μοιάζει σημαδεμένη, εξηγούν στο Documento γιατροί και νοσηλευτές από τα νοσοκομεία της περιφέρειας: το κόλπο είναι αρχικά η απαξίωση, ώστε μετά η υποβάθμιση ή το λουκέτο να έχει αιτία. «Είναι προφανές ότι με κενό το 50% των μόνιμων οργανικών θέσεων σε γιατρούς ο ένας γιατρός δουλεύει για δύο και αυτοί οι γιατροί βιώνουν μια εργασιακή εξουθένωση που πλέον έχει καταστεί επικίνδυνη για τους ίδιους αλλά και για τους ασθενείς τους» εξηγεί η πρόεδρος των νοσοκομειακών γιατρών Δράμας Παρθένα Κιόρτεβε.

 

Από την άλλη πλευρά, η κατάργηση των περιφερειακών νοσοκομείων, ακόμη και των υποστελεχωμένων, είναι προφανές ότι θα είχε τραγικά αποτελέσματα. «Στη χώρα μας αν δεν υπήρχαν τα επαρχιακά νοσοκομεία, η θνητότητα της πανδημίας θα εκτινασσόταν σε δυσθεώρητα ύψη» αναφέρει ο Δημήτρης Ζιαζιάς, πρόεδρος της Ενωσης Ιατρών Νοσοκομείων Αχαΐας (ΕΙΝΑ).

 

Γιατροί και νοσηλευτές από περιφερειακά νοσοκομεία της χώρας όπως και συγγενείς ασθενών περιγράφουν στο Documento τη διαδρομή από την υποστελέχωση στην απαξίωση και εντέλει την υποβάθμιση ή ακόμη και στο λουκέτο των υγειονομικών δομών.

 

Παρθένα Κιόρτεβε: «Άφησαν το νοσοκομείο να ερημώσει»

Είναι προφανές ότι σε έναν απομακρυσμένο νομό με έκταση 3.468 τ.χλμ. και πληθυσμό 98.287 κατοίκους, όπως ο νομός Δράμας, η ύπαρξη ενός δημόσιου περιφερειακού νοσοκομείου αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο της παροχής υπηρεσιών υγείας στους πολίτες του και το κέντρο αναφοράς για την παροχή δευτεροβάθμιας φροντίδας υγείας, αν και πολλάκις παρέχει και υπηρεσίες πρωτοβάθμιας φροντίδας.

 

Είναι ωστόσο προφανές ότι αυτό το μοναδικό αποκούμπι του δραμινού λαού έχει υποβαθμιστεί τα τελευταία χρόνια, σε βαθμό που τα τμήματά του λειτουργούν χάρη στην αυτοθυσία όλων των εργαζομένων του. Είναι επίσης προφανές ότι με κενό το 50% των μόνιμων οργανικών θέσεων σε γιατρούς ο ένας γιατρός δουλεύει για δύο και ότι αυτοί οι γιατροί βιώνουν μια εργασιακή εξουθένωση, που πλέον έχει καταστεί επικίνδυνη για τους ίδιους αλλά και για τους ασθενείς τους.

 

Και προφανώς, αφού αφήσαμε αυτό το νοσοκομείο να ερημώσει από γιατρούς και νοσηλευτές, αφού εξωθήσαμε σε παραίτηση δεκάδες γιατρούς, αφού δεν αναπληρώσαμε όταν έπρεπε τις δεκάδες θέσεις γιατρών που συνταξιοδοτήθηκαν, πλέον κανένας νέος συνάδελφος δεν θέλει να έρθει σε αυτό το αποψιλωμένο νοσοκομείο, αν και προκηρύσσουμε τις θέσεις, οι οποίες βγαίνουν άγονες επανειλημμένα.

 

Είναι προφανές ότι αυτό το νοσοκομείο δεν μπορεί να λειτουργήσει όπως θα έπρεπε… Και τι σκεφτόμαστε να κάνουμε ως κράτος; Αφού δεν μπορέσαμε να διασφαλίσουμε τη σωστή και εύρυθμη λειτουργία του, αφού στην πραγματικότητα δεν θέλαμε τόσα χρόνια να το στελεχώσουμε επαρκώς… Ως κράτος σκεφτόμαστε ότι αυτό το νοσοκομείο, που βρίσκεται σε απόσταση 30 χιλιομέτρων από το νομαρχιακό νοσοκομείο Καβάλας ΙΣΩΣ είναι περιττό να συνεχίσει να λειτουργεί και ΙΣΩΣ θα είναι καλύτερα να μετατραπεί σε κάποια άλλη δομή… Είναι προφανές ότι κάτι τέτοιο θα αποτελέσει τεράστια υποβάθμιση της ποιότητας ζωής των Δραμινών και θα δημιουργήσει ανυπέρβλητα προβλήματα σε όλους τους συμπολίτες μας, που καθημερινά χρειάζονται τις υπηρεσίες μας. Προφανέστατα κανένας νοήμων και σώφρων άνθρωπος δεν θα ήθελε να ζήσουμε κάτι τέτοιο.

 

*Η Παρθένα Κιόρτεβε είναι Πρόεδρος των νοσοκομειακών γιατρών Δράμας

 

Γιάννης Σκόρδος: «Ο κόσμος καταλαβαίνει την αξία ενός δημόσιου συστήματος υγείας, ιδιαίτερα τώρα»

Με το που ξέσπασε η πανδημία υπήρξαν πολλές εξαγγελίες. Τίποτε από αυτά δεν έγινε. Εμείς είχαμε την ελπίδα ότι θα γινόταν αναβάθμιση συνολικά του δημόσιου συστήματος υγείας. Στο τέλος έγιναν ελάχιστα. Πολλά νοσοκομεία και της επαρχίας και του κέντρου ήταν υποστελεχωμένα πριν από την πανδημία. Αυτό δεν φάνηκε τόσο στο πρώτο κύμα. Το δεύτερο κύμα όμως μας βρήκε απροετοίμαστους.

 

Δεν υπήρχαν οι υποδομές και μέσα από τις υπάρχουσες υποδομές ήταν που διαμορφώθηκαν κλινικές που θα υποδέχονταν τα περιστατικά. Δεν έγιναν ούτε προσλήψεις μόνιμου προσωπικού που είναι απαραίτητες.

 

Τα νοσοκομεία υπερφορτώθηκαν χωρίς τις κατάλληλες υποδομές και τώρα λένε ότι είναι πολλά· αυτό δείχνει το μέγεθος της υποκρισίας τους. Τη μια μέρα σου λένε μπράβο και σε χειροκροτούν επικοινωνιακά και την επόμενη αναγγέλλουν ότι δεν μπορούμε να έχουμε δύο νοσοκομεία σε κοντινή απόσταση και να είναι και προβληματικά. Στο τέλος όχι μόνο δεν αναβαθμίζουν το ΕΣΥ, αλλά το υποσκάπτουν.

 

Όλα αυτά γίνονται για να υποβαθμίσουν το ΕΣΥ προς όφελος της ιδιωτικής υγείας. Ο κόσμος καταλαβαίνει την αξία ενός δημόσιου συστήματος υγείας, ιδιαίτερα τώρα. Είδε τι μπορεί να προσφέρει ένα δημόσιο σύστημα ακόμη και με τα πολλά προβλήματα και τις στρεβλώσεις που έχει το ΕΣΥ. Δεν θα είναι τόσο εύκολο να περάσουν στον κόσμο συγχωνεύσεις νοσοκομείων και κλεισίματα.

 

Πανδημίες θα υπάρξουν κι άλλες απ’ ό,τι φαίνεται και φυσικά δεν έχουμε ξεμπερδέψει ούτε με αυτή. Τώρα είμαστε στην αρχή του τέταρτου κύματος και χωρίς δυνατό δημόσιο σύστημα υγείας δεν μπορείς να αντιμετωπίσεις τέτοιου είδους φαινόμενα.

 

*Ο Γιάννης Σκόρδος είναι Νοσηλευτής στο Κρατικό Νίκαιας

 

Δημήτρης Ζιαζιάς: «Επαρχιακά νοσοκομεία ή ιδιωτικά θεραπευτήρια “έχουμε περισσότερα από όσα θα πρέπει να έχουμε”»;

Εάν η Ελλάδα ήταν όντως Σοβιετία με ισχνό ιδιωτικό τομέα υγείας. Εάν στην πανδημία ο ιδιωτικός τομέας επιδείκνυε «αίσθημα εταιρικής κοινωνικής ευθύνης» νοσηλεύοντας μεγάλο ποσοστό των ασθενών με Covid. Εάν η πανδημία δεν είχε υπάρξει καν, ώστε να αναδείξει την αξία και ανωτερότητα του δημόσιου συστήματος. Εάν η μνημονιακή μέγγενη δεν είχε συνθλίψει σε προσωπικό, χρηματοδότηση και υποδομές το ΕΣΥ.

 

Εάν βρισκόμασταν σε άλλες εποχές και χτιζόταν «ένα νοσοκομείο σε κάθε χωριό». Τότε ναι, ίσως είχε κάποια νομιμοποίηση το αναμάσημα της λιωμένης καραμέλας περί «πλεοναζόντων νοσοκομείων». Τώρα δεν υπάρχει καμιά νομιμοποίηση. Ή μάλλον δεν πρέπει να υπάρχει.

 

Δεδομένο πρώτο. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του ΟΟΣΑ διαθέτουμε 4,2 νοσοκομειακές κλίνες ανά 1.000 κατοίκους, όντας στη 14η θέση της ΕΕ. Από το σύνολο των 48.542 κλινών μόλις το 65% είναι δημόσιες (κατανεμημένες σε 124 δημόσια νοσοκομεία) και το 35% ιδιωτικές (κατανεμημένες σε 141 ιδιωτικά θεραπευτήρια).

 

Δεδομένο δεύτερο. Στη χώρα μας αν δεν υπήρχαν τα επαρχιακά νοσοκομεία, η θνητότητα της πανδημίας θα εκτινασσόταν σε δυσθεώρητα ύψη. Τι θα είχε συμβεί στην περιοχή μας αν δεν υπήρχαν, για παράδειγμα, τα νοσοκομεία Μεσολογγίου, Πύργου κ.λπ.; Αντίστροφα, πόσο καλύτερα θα ήταν τα πράγματα αν δεν είχαν κλείσει νοσοκομεία όπως το Λοιμωδών, το Νοσημάτων Θώρακος στην Πάτρα κ.λπ.;

 

Δεδομένο τρίτο. Ο άναρχος υγειονομικός σχεδιασμός που δεν βασίζεται σε χάρτη πραγματικών αναγκών αλλά σε εξυπηρέτηση τοπικιστικών συμφερόντων ήταν δική τους πολιτική επιλογή. Το ότι πληθώρα επαρχιακών νοσοκομείων έφτασαν να υπολειτουργούν, να κλείνουν λόγω εγκατάλειψης και να απαξιώνονται στα μάτια των τοπικών κοινωνιών είναι επίσης δικό τους επίτευγμα.

 

Δεδομένο τέταρτο. Δεν στέκει το επιχείρημα να κλείσουμε το ένα απ’ τα δύο για να δουλεύει «ένα και καλό». Για παράδειγμα, το αθόρυβο κλείσιμο του νοσοκομείου Αμαλιάδας δεν οδήγησε στην αναβάθμιση του νοσοκομείου Πύργου, που αυτήν τη στιγμή δεν έχει παθολογική κλινική.

 

Αντί να καθίζονται στο σκαμνί της λαϊκής κρίσης όλες οι κυβερνήσεις, οι πολιτικές και το ασφυκτικό πλαίσιο μνημονίων-επιτροπείας που εκκινήσαμε με ένα ΕΣΥ αθωράκιστο προ πανδημίας, με κόστος χιλιάδες ανθρώπινες ζωές, μπαίνει η ταφόπλακα της οριστικής του διάλυσης προτού καν τελειώσει η πανδημία.

 

*Ο Δημήτρης Ζιαζιάς είναι Πρόεδρος της Ένωσης Ιατρών Νοσοκομείων Αχαΐας (ΕΙΝΑ)

 

Ελένη Ιωαννίδου: «Ο κόσμος θα συνηθίσει την υποβάθμιση και θα νομίζει ότι δεν έχασε και τίποτε»

Τα περιφερειακά, μικρά, νομαρχιακά νοσοκομεία τα τελευταία χρόνια στενάζουν λόγω υποστελέχωσης. Κλήθηκαν μέσα στην πανδημία να φτιάξουν κλινικές Covid και να τις στελεχώσουν με το υπάρχον, ειδικευμένο για άλλο σκοπό προσωπικό. Πνευμονολόγοι και παθολόγοι είναι τόσο λίγοι που μετά βίας μπορούν να στηρίξουν τα τμήματά τους.

 

Νευρολόγοι, γαστρεντερολόγοι, δερματολόγοι κλήθηκαν να εφημερεύουν σε μια κλινική με ασθενείς σε αναπνευστική ανεπάρκεια. Αναισθησιολόγοι έχουν μείνει ελάχιστοι. Στελεχώνουν τις ΜΕΘ και φυσικά δεν αρκούν για να στηρίξουν την τακτική λειτουργία του χειρουργικού τομέα. Εμβολιαστικά κέντρα οργανώθηκαν στα νοσοκομεία για να εμβολιάσουν το υγειονομικό προσωπικό και μετά εδραιώθηκαν ως η «εύκολη λύση» για εμβολιασμούς του πληθυσμού. Πού φτάνουμε λοιπόν;

 

Σε νοσοκομεία εφημεριακά και εμβολιαστικά κέντρα με αποδεκατισμένη τακτική λειτουργία. Με Covid κλινικές που μέλημά τους είναι «να φαίνεται» ένας γιατρός στο εφημεριακό πρόγραμμα ανεξαρτήτως ειδικότητας. Με υποβαθμισμένη εφημερία, εφόσον όλοι οι εξειδικευμένοι γιατροί εφημερεύουν ως ανειδίκευτοι στις Covid και στα εμβολιαστικά κέντρα. Νοσοκομεία που δεν προσφέρουν πλέον παρά έναν σταθμό στον δρόμο για τα μεγάλα τριτοβάθμια νοσοκομεία. Νοσοκομεία που δεν μπορούν να προσφέρουν τακτικά χειρουργεία και εξειδικευμένες υπηρεσίες. Τυχαίο; Δεν νομίζω.

 

Πίσω από αυτήν τη φαινομενικά συγκυριακή κατάσταση κρύβεται ένας προσεκτικός σχεδιασμός που έχει στόχο αυτήν τη σταδιακή υποβάθμιση.

 

Οι γιατροί έχουν ξεχάσει τι θα πει άδεια, εκπαίδευση, ποιότητα δουλειάς, στοιχειώδης προγραμματισμός της ζωής στους. Οι πολίτες της επαρχίας έχουν ξεχάσει πώς είναι να προγραμματίζουν και να κάνουν ένα απλό χειρουργείο χολοκυστεκτομής, πώς είναι να τους εκτιμά νευρολόγος ή γαστρεντερολόγος στην εφημερία, πώς είναι να μη χρειάζεται να διακομιστούν σε άλλο νομό γιατί δεν εφημερεύει ουρολόγος.

 

Οι πολίτες της επαρχίας έχουν ξεχάσει πώς είναι να τους πηγαίνει στο σπίτι τους το ασθενοφόρο όταν είναι κατακεκλιμένοι, να τους δίνουν ραντεβού για επανεξέταση από την κλινική που τους νοσήλευσε, να τους αναλαμβάνει ένας γιατρός και όχι να βλέπουν κάθε μέρα όποιον έχει έρθει με μπλοκάκι, με μετακίνηση, με προσωρινή απόσπαση προκειμένου να καλύψει τις τρύπες στα εφημεριακά προγράμματα. Τα μικρά νοσοκομεία νοσούν βαριά και αντί να «θεραπευτούν» θα οδηγηθούν σε «γρήγορο θάνατο» με τις ευλογίες του κόσμου, που συνηθισμένος πλέον σε αυτό το χάλι θα αισθανθεί ότι δεν έχασε και τίποτε…

 

* Η Ελένη Ιωαννίδου είναι Παθολόγος – λοιμωξιολόγος στο νοσοκομείο Ρεθύμνου

 

Σωκράτης Σωτηρόπουλος: «Το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου»

Η νοσηλευτική δομή της Αμαλιάδας, η δεύτερη μεγαλύτερη στον νομό μας έπειτα από αυτήν του Πύργου, αποτελεί το νοσοκομείο αναφοράς της βόρειας Ηλείας. Μια περιοχή με 80.000 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι την καλοκαιρινή περίοδο τριπλασιάζονται. Το νοσοκομείο της πόλης με αναπτυγμένες 100 κλίνες και άλλοτε με παθολογική, χειρουργική, ορθοπεδική και γυναικολογική κλινική παρείχε πολύτιμες υγειονομικές υπηρεσίες στην περιοχή όλα αυτά τα χρόνια.

 

Την εποχή των μνημονίων άρχισε η σταδιακή υποβάθμιση. Με την πανδημία Covid ολοκληρώθηκε η διαδικασία αποδόμησης του νοσοκομείου. Οι υπεύθυνοι των νοσηλευτικών μονάδων αδιαφορούσαν στις συνεχείς εκκλήσεις μας για ενεργοποίηση ενός μηχανισμού άμυνας και ετοιμότητας στην Covid εποχή.

 

Όταν τα κρούσματα άρχισαν να πληθαίνουν στην Ηλεία αντί να θωρακίσουν το νοσοκομείο, μετέφεραν το μεγαλύτερο μέρος του ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού στο όμορο νοσοκομείο του Πύργου. Η Αμαλιάδα κατέρρευσε, με αναστολή λειτουργίας των κλινικών και μετατροπή του πάλαι ποτέ δυνατού νοσοκομείου σε εμβολιαστικό κέντρο.

 

Όσοι λιγοστοί ειδικευμένοι ιατροί παρέμειναν κλήθηκαν να στελεχώσουν τις εμβολιαστικές γραμμές και στην επερχόμενη αξιολόγηση (κατά τα λεγόμενα του πρωθυπουργού) το νοσοκομείο που σκόπιμα υποβάθμισαν θα το χαρακτηρίσουν ανεπαρκές και θα ακολουθήσει το «λουκέτο». Ο οριστικός θάνατος. Μια διαδικασία που θα δώσει στον ιδιωτικό τομέα χώρο και τόπο να αναπτυχθεί και το υπέρτατο αγαθό της υγείας να περάσει στις «ακριβές αγκαλιές» των ιδιωτών κλινικαρχών. Το χειρότερο όμως από όλα είναι η συνεχής κοροϊδία με τις ψεύτικες υποσχέσεις.

 

Μπροστά στα αδιέξοδα που οι ίδιοι δημιούργησαν χάριν εντυπώσεων η 6η ΥΠΕ και οι κομματικές διοικήσεις συνεχίζουν να εξαγγέλλουν μέτρα στήριξης με μαζικές προσλήψεις, διθυραμβικές ανακοινώσεις επανεκκίνησης με, με… για να γεμίζουν οι στήλες των τοπικών εφημερίδων, ενώ παράλληλα για δεύτερη φορά μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα ο ίδιος ο πρωθυπουργός δηλώνει ξεκάθαρα ότι τα περιφερειακά νοσοκομεία και ειδικά αυτά που βρίσκονται σε κοντινή απόσταση αναδιαμορφώνονται ριζικά με αλλαγή του ρόλου τους και επί της ουσίας προανήγγειλε κλείσιμο μονάδων.

 

Συμπερασματικά, από τα πιο επίσημα κυβερνητικά χείλη ξεκαθαρίζεται ότι το περιφερειακό νοσοκομείο της Αμαλιάδας κλείνει τον κύκλο του. Μόνη ελπίδα σωτήριας η ενεργοποίηση ενός βαθιά κοινωνικού μετώπου αντίστασης από συλλογικότητες και φορείς της περιοχής για την προάσπιση του νοσοκομείου και της δημόσιας υγείας.

 

*Ο Σωκράτης Σωτηρόπουλος είναι Πρόεδρος του Συλλόγου Εργαζομένων Νοσοκομείου Αμαλιάδας και γενικός σύμβουλος ΠΟΕΔΗΝ

 

Φωτεινή Καρυστινάκη: «Η ιστορία επαναλαμβάνεται την πρώτη φορά σαν τραγωδία και τη δεύτερη σαν φάρσα»

Ως νοσηλευτές την τελευταία και πλέον δεκαετία έχουμε βιώσει δύο φορές την ίδια ιστορία με τους ίδιους πρωταγωνιστές. Την πρώτη φορά το 2013, στην «πανδημία της φτώχειας», ζήσαμε το «περήφανο κλείσιμο νοσοκομείων και τις απολύσεις γιατρών» από την κυβέρνηση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ.

 

Ζήσαμε το αντάρτικο των υγειονομικών της χώρας που περιέθαλπαν κρυφά (ως το 2016) 2,5 εκατ. ανασφάλιστους συμπολίτες μας. Η αυλαία αυτής της τραγωδίας έπεσε με την αλλαγή της κυβέρνησης και τη μαζική αντίδραση υγειονομικών και πολιτών.

 

Σήμερα η ιστορία επαναλαμβάνεται ως κακόγουστη φάρσα. Υστερα από 18 μήνες πανδημίας, μετρώντας 13.000 νεκρούς συμπολίτες μας, η κυβέρνηση συνεχίζει εκτός μνημονίων και εντός πανδημίας αυτό που υποσχέθηκε, τη διάλυση του ΕΣΥ. Στο τέλος του τρίτου κύματος η νεοδεξιά κυβέρνηση προκαλεί λέγοντας ό,τι με πράξεις απέδειξε τον τελευταίο χρόνο: «το ΕΣΥ άντεξε την πίεση χάρη στο υψηλό επίπεδο και την αυταπάρνηση των υγειονομικών, αλλά εμείς θα υλοποιήσουμε το πρόγραμμά μας για την ιδιωτικοποίηση των νοσοκομείων».

 

Τι κι αν έγινε ορατή η ανάγκη θωράκισης των δημόσιων νοσοκομείων που όσες κλίνες κι αν διέθεταν δεν ήταν αρκετές για τα Covid-19 και τα non-Covid περιστατικά. Τι κι αν τα ιδιωτικά νοσοκομεία χρειάστηκαν τη συνδρομή των γιατρών του ΕΣΥ για να αντεπεξέλθουν στην πανδημία. Η κυβέρνηση έστρωνε το χαλί της αντισυνταγματικής ιδιωτικοποίησης του ΕΣΥ. Σε δυο χρόνια ακύρωσε 4.500 μόνιμες προσλήψεις, κωλυσιεργεί διαγωνισμούς ιατροτεχνολογικού εξοπλισμού, αφήνει αδιάθετα 20 εκατ. για προσλήψεις σε ΤΟΜΥ μέσω Περιφέρειας Αττικής και υποβαθμίζει συστηματικά τα περιφερειακά νοσοκομεία.

 

Η πανδημία έδειξε σε όλο τον πλανήτη την ευθραυστότητα του υπέρτατου αγαθού της υγείας. Οι θεματοφύλακες του αγαθού αυτού δεν μπορεί να έχουν χρηματικό αντίτιμο. Ως νοσηλευτές, ως άνθρωποι που γνωρίζουμε τα πρόσωπα που είχαν οι 13.000 νεκροί συμπολίτες μας, οφείλουμε και καλούμε όλους να πράξουν το αυτονόητο. Να διαφυλάξουν τον δημόσιο χαρακτήρα του ΕΣΥ.

 

*Η Φωτεινή Καρυστινάκη είναι Νοσηλεύτρια στο νοσοκομείο «Ευαγγελισμός»

 

Ελένη Μ: «Δεν μπορούσαν να καλυφθούν απλές ανάγκες από το προσωπικό»

Ο πατέρας μου έπαθε σοβαρό ατύχημα και αναγκάστηκε να νοσηλευτεί πολλές μέρες σε μονάδα αυξημένης φροντίδας (ΜΑΦ). Εκεί κανονικά δεν επιτρέπεται να μένουν συγγενείς και φροντιστές των ασθενών. Ακόμη περισσότερο εν μέσω πανδημίας. Οι ελλείψεις σε νοσηλευτικό προσωπικό ήταν τέτοιες που στην πραγματικότητα δεν είχαν άλλη επιλογή από το να αφήνουν τους συγγενείς να βοηθάνε με τους ασθενείς. Οι νοσηλεύτριες ήταν λίγες, έτρεχαν πάνω κάτω και τα νεύρα κάποιων από αυτές ήταν σπασμένα. Δεν θυμάμαι να τις είδα σε οποιαδήποτε φάση να κάθονται χαλαρές.

 

Εγώ έμεινα κάποιες μέρες και κάποιες νύχτες για να βοηθήσω τον πατέρα μου – έκανα βάρδιες εναλλασσόμενες με τη μητέρα μου. Στον ίδιο θάλαμο με τον πατέρα μου υπήρχε μια γυναίκα την οποία είχαν δέσει στο κρεβάτι. Δεν είχε συγγενείς που να μπορούν να είναι μαζί της και οι νοσηλεύτριες δεν είχαν χρόνο να ασχολούνται με τις ανάγκες της, να την ηρεμούν και να τη βάζουν ξανά στο κρεβάτι όσο συχνά χρειαζόταν. Οπότε την έδεσαν.

 

Εγώ παράλληλα με τον πατέρα μου βοηθούσα μια άλλη γυναίκα στον θάλαμο που θα εγχειριζόταν για καρκίνο. Είχε έρθει από την Κέρκυρα και δεν είχε συγγενείς στην Αθήνα που να μπορούν να μείνουν μαζί της το βράδυ. Οπως και στον πατέρα μου, δεν μπορούσαν να καλυφθούν απλές ανάγκες, όπως το να πάει δύο φορές μες στο βράδυ τουαλέτα ένας άνθρωπος αποπροσανατολισμένος, φοβισμένος, που χρειάζεται υποστήριξη για να σταθεί στα πόδια του.

 

Στην αρχή της πανδημίας η κυβέρνηση αναγκάστηκε να χειροκροτεί τους νοσηλευτές, τους γιατρούς και όλους τους εργαζόμενους των δημόσιων νοσοκομείων. Υστερα από χρόνια περικοπών και ιδιωτικοποιήσεων τμημάτων της δημόσιας υγείας, έπειτα από χρόνια άσκησης μιας πολιτικής κυριολεκτικά εγκληματικής. Γιατί οι περικοπές, οι τραγικές ελλείψεις σε προσωπικό, το κλείσιμο ολόκληρων νοσοκομείων και όλα όσα έγιναν τα χρόνια των μνημονίων έχουν συγκεκριμένο κόστος.

 

Σημαίνουν, για παράδειγμα, προβλήματα υγείας που δεν αντιμετωπίζονται εγκαίρως, προβλήματα υγείας που δεν αντιμετωπίζονται όπως θα έπρεπε, με πολύ συγκεκριμένες συνέπειες στη μετέπειτα ζωή των ανθρώπων, και για κάποιους βέβαια αυτές οι περικοπές, αυτή η κατάσταση σημαίνει θάνατο.

 

Ήταν φανερό ότι τα χειροκροτήματα και οι έπαινοι της κυβέρνησης ήταν υποκριτικά. Και τώρα που μιλάμε για νέες περικοπές και νέα συρρίκνωση του δημόσιου συστήματος υγείας είναι ακόμη πιο φανερό. Αυτές είναι πολιτικές εγκληματικές με την κυριολεκτική σημασία της έννοιας. Παίζουν κυριολεκτικά με την υγεία και τη ζωή μας.

 

Α

κοζάνη, ειδήσεις, νέα, Πτολεμαΐδα Πρόσκληση εκδήλωσης ενδιαφέροντος για την κάλυψη είκοσι έξι (26) θέσεων ανειδίκευτου προσωπικού (εργάτες) στη Δ/νση Λιγνιτικού Κέντρου

 

Δυτικής Μακεδονίας, για ενημέρωσή σας.

 

 

 

Συγκεκριμένα η τιμή εκκαθάρισης της προημερήσιας αγοράς από τα 63,16 ευρώ η μεγαβατώρα το Μάιο εκτινάχθηκε τον Ιούνιο στα 83,47 ευρώ η μεγαβατώρα.

Η αύξηση στη χονδρεμπορική τιμή του ρεύματος εξηγείται από τρεις παράγοντες: Καταρχάς την έκρηξη των τιμών στο χρηματιστήριο των ρύπων με τη μέση τιμή να διαμορφώνεται τον Ιούνιο στα 52,64 ευρώ ανά τόνο CO2, αυξημένη κατά 43% από το τέλος του προηγούμενου έτους. Οι τιμές των ρύπων εξακολουθούν να διαγράφουν ξέφρενη τροχιά και μόλις πριν λίγες ημέρες βρέθηκαν σε ιστορικό υψηλό στα 58,25 ευρώ/ τόνος.

Δεύτερον από την αύξηση των τιμών του φυσικού αερίου η οποία έχει σχεδόν διπλασιαστεί τους τελευταίους μήνες. Συγκεκριμένα ο δείκτης τιμών European Gas Spot Index παρουσίασε μέσα στον Ιούνιο αύξηση 31%, από 25,31 σε 33,35 ευρώ ανά Μεγαβατώρα. 

Τρίτον από την αύξηση της ζήτησης, καθώς τον Ιούνιο μέσω του ενεργειακού χρηματιστηρίου διακινήθηκαν 4,325 GWh όταν τον Μάιο διακινήθηκαν 3,972GWh και πέρυσι τον Ιούνιο 3,831GWh.Η αύξηση των ποσοτήτων αλλά και των τιμών ενίσχυσε σημαντικά και τον τζίρο στο ενεργειακό χρηματιστήριο από τα 254,7 εκατ. ευρώ το Μάιο στα 374,5 εκατ. ευρώ τον Ιούνιο.

Αξίζει να σημειωθεί τέλος ότι αυτές οι αυξήσεις στο χονδρεμπορικό κόστος του ρεύματος, αναμένεται να μετακυληθούν στην κατανάλωση, μέσω των σχετικών ρητρών που υπάρχουν στα τιμολόγια της λιανικής. Ήδη, από τον Μάιο, όταν και η χονδρεμπορική τιμή ξεπέρασε τα 60 ευρώ η μεγαβατώρα είχαμε την ενεργοποίηση των ρητρών, ωστόσο η αύξηση του Ιουνίου, καθώς θα είναι σημαντικά μεγαλύτερη, αναμένεται να γίνει περισσότερο αισθητή από τους καταναλωτές.

 

(του Χάρη Φλουδόπουλου, capital.gr)

 

 

 Παρά τις δυσκολίες της χρονιάς λόγω πανδημίας, τις ώρες εργασίας της αλλά και τις υποχρεωσεις της ως μητέρα δύο έφηβων παιδιών, η Δέσποινα κατόρθωσε όχι μόνο να γράψει καλά στις εξετάσεις αλλά και να συγκεντρώσει 19.230 μόρια.

Όπως είπε η Δέσποινα στην ΕΡΤ Φλώρινας “οι δυσκολίες πολλές λόγω του ωραρίου εργασίας και των οικογενειακών υποχρεώσεων, όμως όταν κάποιος θέλει πολύ κάτι, μπορεί, με θέληση και σκληρή δουλειά, να το πετύχει”.

Επεσήμανε δε ότι αυτό που την δυσκόλεψε περισσότερο ήταν ο χρόνος που δεν ήταν αρκετός για διάβασμα λόγω της δουλειάς αλλά και της απόφασης τον περασμένο Αύγουστο να δώσει Πανελλαδικές εξέτασεις, έχοντας μόνο ένα χρόνο προετοιμασίας.

“Δυστυχώς δε μπορώ να επιλέξω όποια σχολή θέλω καθώς λόγω δουλειάς δε μπορώ να πηγαινοέρχομαι σε άλλη περιοχή, επομένως θα επιλέξω κάποια σχολή που να είναι κοντά στη Φλώρινα, όπως η εργοθεραπεία Πτολεμαΐδας” υπογράμμισε, επισημαίνοντας πως “είμαι αισιόδοξη για το μέλλον αφού κατάφερα να πετύχω τον στόχο των πανελλαδικών και ανοίγει μια καινούργια ευκαιρία για εμένα”.

πηγή: https://www.ertnews.gr/

 

 

 

 

 

 

 

 Ρεπορτάζ: Σωτήρης Σκουλούδης

Μια ακόμη απίστευτη ιστορία κρατικής παράνοιας και αναλγησίας που ουσιαστικά καταδικάζει στον αργό θάνατο της απόλυτης πενίας μια ηλικιωμένη και εκ γενετής ανάπηρη γυναίκα φέρνει στο φως το zougla.gr.

Πρόκειται για την περίπτωση της Μαρίας Βάκη, 73 ετών σήμερα, από το χωριό Θυμιανά της Χίου, η οποία γεννήθηκε με μια σπάνιας μορφής αναπηρία - δεν αναπτύχθηκε ο καρπός του δεξιού της χεριού και δεν έχει δάχτυλα.

Τα τελευταία 35 χρόνια, ως πλήρως ανίκανη για εργασία, λαμβάνει το νόμιμο επίδομα (280 ευρώ), ενώ ζούσε και με τη βοήθεια των γονιών της. Το 2015 όμως οι γονείς της απεβίωσαν και, όπως προβλέπει ο νόμος, κινήθηκε νομικά για να λάβει τη σύνταξη του πατέρα της.

Ωστόσο η αρμόδια επιτροπή, παρά τις αντίθετες ιατρικές γνωματεύσεις, έκρινε ξαφνικά... ικανή να βιοπορίζεται μια γυναίκα σε αυτή την κατάσταση, που δεν είχε εργαστεί ποτέ, και της... έκοψε το επίδομα και τη σύνταξη!

Η μαρτυρία ανθρώπων που έδωσαν το παρών στην επιτροπή είναι χαρακτηριστική: «Μα τι μπορώ να κάνω;» ψέλλισε η γυναίκα. «Να πουλάτε λουλούδια, κυρία μου» απάντησε κυνικά ο πρόεδρος...

Τα έξοδα των δικαστικών αγώνων που ξεκίνησαν ανέλαβαν οι κυρίες του φιλόπτωχου ταμείου της ενορίας του χωριού της, πέρα από την ιατρική φροντίδα που χρειάζεται η γυναίκα, η οποία, φτωχή και ανυπεράσπιστη, κατέρρευσε και περιήλθε σε άθλια ψυχολογική κατάσταση.

Ωστόσο το αυτονόητο συνέβη και σε όλες τις δίκες (κράτησαν 5 χρόνια) και επιτροπές δικαιώθηκε και άρχισε πάλι, λόγω των δικαστικών αποφάσεων και της απόφασης της δευτεροβάθμιας υγειονομικής επιτροπής, να της δίνεται σύνταξη.

Παρ' όλα αυτά η χαρά δυστυχώς κράτησε μόλις δύο τρεις μήνες, αφού της έκοψαν ξανά τη σύνταξη διότι ο συνταξιοδοτικός φορέας προσέφυγε στο εφετείο προκειμένου να ακυρώσει την πρωτόδικη ευνοϊκή απόφαση! 

Η σύνταξη κόπηκε και πάλι. Όμως το εφετείο τη δικαίωσε τελεσίδικα. Ωστόσο το βασανιστήριο δεν τελείωσε...

Αν και έχουν περάσει δύο έτη από την έκδοση της απόφασης του δικαστηρίου, η οποία έχει επιδοθεί κανονικά στο αρμόδιο γραφείο του ΕΦΚΑ στη Λέσβο, και μολονότι επανειλημμένα οι συγχωριανοί της έχουν απευθυνθεί στους αρμόδιους, οι οποίοι δηλώνουν ότι θυμούνται καλά τη Μαρία, εντούτοις επί δύο ολόκληρα χρόνια η γυναίκα δεν έχει λάβει ούτε ευρώ!

Ακούστε πώς περιγράφει τη νοσηρή και ντροπιαστική για το κράτος μας ιστορία ο συγχωριανός της Σταύρος Μιχαηλίδης, ναύαρχος ε.α. του Λιμενικού Σώματος.

Χαρακτηριστικό είναι ότι ο Σταύρος Μιχαηλίδης απευθύνθηκε στον αρμόδιο υπουργό Εργασίας, ο οποίος ασχολήθηκε με το ζήτημα και έδωσε εντολή στον ΕΦΚΑ να πράξει τα... δέοντα. Οι αρμόδιοι της υπηρεσίας όμως φαίνεται ότι για κάποιον απίστευτο λόγο αγνοούν όχι μόνο τις δικαστικές αποφάσεις, αλλά και την εντολή του υπουργού!

 

 

 

 

 

Ούτε η πανδημία, ούτε οι δύσκολες συνθήκες της καραντίνας στάθηκαν εμπόδιο στον αγώνα του Χρήστου Καλαϊτζόπουλου , ο οποίος, στο πρόσφατο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Τεχνικής Κολύμβησης Ανδρών- Γυναικών που διεξήχθη στο Τόμσκ της Ρωσίας, κατέκτησε την 1η θέση στα 200 μέτρα διπλά πέδιλα και την 2η στα 400 μέτρα διπλά πέδιλα.  Ο αδελφός του, Πάρης ήρθε 7ος στα 200 μέτρα διπλά πέδιλα και 5ος στα 400 μέτρα διπλά  πέδιλα. Τους δίδυμους Αθλητές υποδέχθηκαν με ενθουσιασμό όλοι όσοι βρέθηκαν, το απόγευμα της Κυριακής 11 Ιουλίου 2021, στο χώρο του Δημοτικού Κολυμβητηρίου Πτολεμαΐδας επιβραβεύοντας τους για τις σημαντικές επιδόσεις τους, σε εκδήλωση που διοργάνωσε η Κ Ε Δ Ε.

 

Σε δηλώσεις τους τόνισαν την μεγάλη προσπάθεια που κατέβαλαν, έχοντας να αντιμετωπίσουν τους δύο καλύτερους αθλητές από κάθε χώρα, με τον Χρήστο να φέρνει στην Ελλάδα και στην Πτολεμαΐδα άλλο ένα παγκόσμιο μετάλλιο, αυτή τη φορά χρυσό.

 

Συγκινημένος ο προπονητής τους Γιάννης Δέλιος αναφέρθηκε στις αντίξοες συνθήκες  που λόγω κορονοϊού αντιμετώπισαν, αλλάζοντας, μαζί με τους συνεργάτες του, τον σχεδιασμό των προπονήσεων τους ενώ εκπρόσωποι του Δήμου Εορδαίας που παρέστησαν στην υποδοχή εξέφρασαν την ικανοποίηση τους για τις εξαιρετικές διακρίσεις  των παιδιών. Ο Χρήστος  Καλαϊτζόπουλος προετοιμάζεται για το Παγκόσμιο πρωτάθλημα Ανοιχτής Θάλασσας , που έχει προγραμματιστεί για τις αρχές Σεπτεμβρίου του 2021 στην Κολομβία.

 

ΕΡΤ ΚΟΖΑΝΗΣ- ΣΥΝΤΑΞΗ: Μαίρη Κεσκιλίδου